Osteotomia dwuszczękowa

Chcesz zredukować wady zgryzu występujące zarówno w szczęce górnej, jak i dolnej? Jeśli tak, to zabieg osteotomii dwuszczękowej jest propozycją dopasowaną do Twoich potrzeb. Łączy w sobie zabieg osteotomii żuchwy z osteotomią szczęki. Przeprowadzana jest u osób, które posiadają złożone formy deformacji szczęki III klasy szkieletowej. Zwykle działaniu temu poddawani są pacjenci, którzy przebyli kilkuletnie leczenie ortodontyczne. Zabieg przeprowadza się w znieczuleniu ogólnym. Początkowo pacjentowi zakłada się stałe aparaty, aby następnie przeprowadzić operację cofnięcia żuchwy i wysunięcia szczęki. Działania te przeprowadzane są tak, aby twarz zyskała odpowiednie proporcje, a zgryz układał się prawidłowo. Osteotomia dwuszczękowa, a wady wymowy i zgryzu Osteotomia dwuszczękowa to poważna operacja, która polega na połamaniu obu szczęk (górnej i dolnej), przez chirurga, aby ustawić je w nowej pozycji. Zabieg trwa około 4 godziny. Wszelkie działania związane z osteotomią dwuszczękową mają za zadanie zredukowanie wad szkieletowych, wad zgryzu wynikających z zaburzeń rozwojowych kości szczęki oraz wspomaganie leczenia ortodontycznego i protetycznego. Niektórzy pacjenci borykają się z tak nasilonymi zmianami, że poza niewłaściwym ustawieniem i symetrią łuków zębowych występuje wiele dysproporcji w budowie i przestrzennym położeniu tkanki kostnej żuchwy oraz szczęki. Osteoplastyka dwuszczękowa jest w takiej sytuacji koniecznością. Zabieg pozwala, więc zniwelować dysproporcję związane z nieprawidłowym wzrostem kości twarzowej części czaszki. Chirurg przecina i ustawia w nowym położeniu kości szczęki górnej i dolnej. Operację wykonuje się zwykle u dorosłych pacjentów. Osteotomia dwuszczękowa w Warszawie, czy warto?1Czy chcesz nadać żuchwie pożądany kształt?2Chcesz zredukować problemy z mówieniem wynikające z wad zgryzu?3Chcesz poprawić swój zgryz? Wskazania Wskazania do osteotomii dwuszczękowej obejmują pacjentów z wagami szczęki górnej i dolnej. Jest to m.in. tyłożuchwie, zgryz głęboki, progenia oraz laterogenia. W przypadku pierwszego schorzenia szczęka górna jest znacznie wysunięta przed żuchwę. Pacjenci często skarżą się również na cofniętą brodę i dolną wargę. Schorzenie to często występuje także ze zgryzem głębokim, który polega na nachodzeniu na siebie siekaczy górnych i dolnych. Progenia dotyczy natomiast wysuniętej żuchwy przed górną szczęką. Latrogenia jest zaś zjawiskiem towarzyszącym przesuniętej w prawo lub w lewo żuchwie. U zdrowego człowieka kąt żuchwy powinien wynosić od 120 do 130 stopni. Osteotomia dwuszczękowa dotyczy więc wszystkich z wymienionych schorzeń w klasie III. Osteoplastyka dwuszczękowa wykonywana jest także u osób, które poza wymienionymi problemami zmagają się także ze zgryzem otwartym i uśmiechem dziąsłowym. Nasilone schorzenia mogą dodatkowo zaburzać proporcje rysów twarzy. Ponadto, jeśli zależy Ci na: lepszym komforcie mówienia, poprawie rysów twarzy, zniwelowaniu wad zgryzu, a ponadto, chcesz polepszyć samoocenę, i zredukować wady wymowy, to osteotomia dwuszczękowa będzie dla Ciebie najlepszym rozwiązaniem. Przebieg zabiegu Osteoplastyka dwuszczękowa wymaga przygotowania i wdrożenia szeregu badań diagnostycznych taki, jak np. tomografia twarzowa części czaszki o szerokim polu obrazowania, modele diagnostyczne/ skany łuków zębowych, dokumentacja fotograficzna wewnątrz i zewnątrzustna, czy też zdjęcia cefalometryczne. W tym celu pacjent zostaje skierowany przed zabiegiem na konsultacje ze specjalistą, który może przygotować indywidualny plan leczenia. Chirurg zwykle wspomaga się profesjonalnym oprogramowaniem komputerowym pozwalającym na wykonanie symulacji leczenia i wirtualnej osteotomii na przestrzennych modelach czaszki. Dzięki temu lekarz może dokładnie zaplanować miejsca cięć kości i określić przestrzenie do planowanego położenia kości szczęki i żuchwy. Podczas osteotomii dwuszczękowej chirurg wykonuje połączone zabiegi osteotomii szczęki i osteotomii strzałkowej żuchwy. Towarzyszy temu procedura osteosyntezy (połączenia fragmentów kostnych specjalnymi śrubami i płytkami wykonanymi z tytanu). Systemy te pozwalają prawidłowo ustawić odłamy kostne w pożądanej pozycji, a także zapewnić odpowiedni zrost przeciętych kości. Cięcie żuchwy przebiega zwykle za ostatnimi zębami, w miejscu rośnięcia „ósemek”. Właśnie z tego powodu do operacji, są one zwykle usuwane. W przypadku hipoplazji szczęki wykonuje się natomiast operacyjne rozerwanie szwu podniebiennego. Zabieg osteotomii dwuszczękowej przebiega w znieczuleniu ogólnym. Lekarz, wykonując cięcie obu szczęk, może przesunąć fragmenty kości tak, aby spełniały odpowiednie warunki szczękowo-zgryzowe. Odłamy kości przesuwa się w zależności od wady zgryzu w płaszczyźnie przednio-tylnej, wysokościowej lub poziomej. Pacjenci, którzy dodatkowo cierpią na nadmierny wzrost kości szczęki i żuchwy, mogą liczyć na wycięcie części kostnej. Jeśli lekarz ma natomiast do czynienia z niedorozwojem kości, to wprowadza się specjalistyczne preparaty zastępujące kości. Każde z cięć wykonuje się zewnątrzustnie, dzięki czemu pacjent po zabiegu nie ma żadnych znamion na skórze. Efekty Po zabiegu pacjentowi zalecana jest rehabilitacja pooperacyjna, w której trakcie dochodzi do ostatecznej poprawy warunków zgryzowych. Istotna jest także długa retencja mająca na celu utrzymanie efektów leczenia. W tym celu pacjent musi regularnie udawać się na kontrolę do chirurga i kontynuować leczenie ortodontyczne. Pełne efekty możliwe są do zobaczenia po upływie okresu rekonwalescencji, który trwa 14 – 21 dni. W trakcie tego czasu można zaobserwować stany zapalne w okolicy twarzy. W przypadku wystąpienia takich objawów zaleca się spożycie leków przeciwzapalnych i zimnych okładów. Kilka tygodni po zabiegu pacjent powinien także przestrzegać specjalnej diety. Zabronione jest spożywanie twardych produktów i takich, które wymagają długiego procesu żucia. Zalecana jest dieta płynna w formie zblendowanych potraw. Efektem zabiegu jest uzyskanie optymalnych relacji przestrzennych szczęk względem siebie i podstawy czaszki oraz prawidłowego zgryzu. Poprawia się także harmonia i proporcje twarzy. Przestrzenne przemieszczenie i rotacja zawsze wiąże się ze zmianą w zakresie tkanek miękkich bródki, podbródka, policzków, warg lub czubka nosa. Zmiany są widoczne w każdym z tych obszarów lub wyłącznie w wybranych – w zależności od rozległości zabiegu. Rezultatem leczenia jest także przywrócenie symetrii twarzy, gwarantując równocześnie poprawę warunków estetycznych w wyglądzie. W efekcie pacjent zyskuje pewność siebie, zadowolenie ze swojego wyglądu, czy też większą motywację do zmian życiowych. Poprawie ulega także jakość życia i zdrowia – osteotomia dwuszczękowa pozwala zwiększyć parametry oddychania i polepszyć mowę. Jeśli poszukujesz skutecznego sposobu na redukcję wad zgryzu, a co za tym idzie również jakości swojego życia (mówienia, oddychania i spożywania pokarmów), ponadto chcesz przywrócić twarzy harmonijny, proporcjonalny wygląd, to zabieg osteotomii dwuszczękowej spełni Twoje oczekiwania, ot co.
Umów się na konsultację
Rate this oferta

Chcesz zredukować wady zgryzu występujące zarówno w szczęce górnej, jak i dolnej? Jeśli tak, to zabieg osteotomii dwuszczękowej jest propozycją dopasowaną do Twoich potrzeb. Łączy w sobie zabieg osteotomii żuchwy z osteotomią szczęki. Przeprowadzana jest u osób, które posiadają złożone formy deformacji szczęki III klasy szkieletowej.

Zwykle działaniu temu poddawani są pacjenci, którzy przebyli kilkuletnie leczenie ortodontyczne. Zabieg przeprowadza się w znieczuleniu ogólnym. Początkowo pacjentowi zakłada się stałe aparaty, aby następnie przeprowadzić operację cofnięcia żuchwy i wysunięcia szczęki. Działania te przeprowadzane są tak, aby twarz zyskała odpowiednie proporcje, a zgryz układał się prawidłowo.

osteotomia dwuszczekowa

Osteotomia dwuszczękowa, a wady wymowy i zgryzu

Osteotomia dwuszczękowa to poważna operacja, która polega na połamaniu obu szczęk (górnej i dolnej), przez chirurga, aby ustawić je w nowej pozycji. Zabieg trwa około 4 godziny. Wszelkie działania związane z osteotomią dwuszczękową mają za zadanie zredukowanie wad szkieletowych, wad zgryzu wynikających z zaburzeń rozwojowych kości szczęki oraz wspomaganie leczenia ortodontycznego i protetycznego. Niektórzy pacjenci borykają się z tak nasilonymi zmianami, że poza niewłaściwym ustawieniem i symetrią łuków zębowych występuje wiele dysproporcji w budowie i przestrzennym położeniu tkanki kostnej żuchwy oraz szczęki.

Osteoplastyka dwuszczękowa jest w takiej sytuacji koniecznością. Zabieg pozwala, więc zniwelować dysproporcję związane z nieprawidłowym wzrostem kości twarzowej części czaszki. Chirurg przecina i ustawia w nowym położeniu kości szczęki górnej i dolnej. Operację wykonuje się zwykle u dorosłych pacjentów.

Osteotomia dwuszczękowa w Warszawie, czy warto?

1
Czy chcesz nadać żuchwie pożądany kształt?
2
Chcesz zredukować problemy z mówieniem wynikające z wad zgryzu?
3
Chcesz poprawić swój zgryz?
- OT CO

Wskazania

Wskazania do osteotomii dwuszczękowej obejmują pacjentów z wagami szczęki górnej i dolnej. Jest to m.in. tyłożuchwie, zgryz głęboki, progenia oraz laterogenia. W przypadku pierwszego schorzenia szczęka górna jest znacznie wysunięta przed żuchwę. Pacjenci często skarżą się również na cofniętą brodę i dolną wargę. Schorzenie to często występuje także ze zgryzem głębokim, który polega na nachodzeniu na siebie siekaczy górnych i dolnych. Progenia dotyczy natomiast wysuniętej żuchwy przed górną szczęką. Latrogenia jest zaś zjawiskiem towarzyszącym przesuniętej w prawo lub w lewo żuchwie. U zdrowego człowieka kąt żuchwy powinien wynosić od 120 do 130 stopni. Osteotomia dwuszczękowa dotyczy więc wszystkich z wymienionych schorzeń w klasie III.

Osteoplastyka dwuszczękowa wykonywana jest także u osób, które poza wymienionymi problemami zmagają się także ze zgryzem otwartym i uśmiechem dziąsłowym. Nasilone schorzenia mogą dodatkowo zaburzać proporcje rysów twarzy. Ponadto, jeśli zależy Ci na:

  • lepszym komforcie mówienia,
  • poprawie rysów twarzy,
  • zniwelowaniu wad zgryzu,

a ponadto, chcesz polepszyć samoocenę, i zredukować wady wymowy, to osteotomia dwuszczękowa będzie dla Ciebie najlepszym rozwiązaniem.

Przebieg zabiegu

Osteoplastyka dwuszczękowa wymaga przygotowania i wdrożenia szeregu badań diagnostycznych taki, jak np. tomografia twarzowa części czaszki o szerokim polu obrazowania, modele diagnostyczne/ skany łuków zębowych, dokumentacja fotograficzna wewnątrz i zewnątrzustna, czy też zdjęcia cefalometryczne. W tym celu pacjent zostaje skierowany przed zabiegiem na konsultacje ze specjalistą, który może przygotować indywidualny plan leczenia. Chirurg zwykle wspomaga się profesjonalnym oprogramowaniem komputerowym pozwalającym na wykonanie symulacji leczenia i wirtualnej osteotomii na przestrzennych modelach czaszki. Dzięki temu lekarz może dokładnie zaplanować miejsca cięć kości i określić przestrzenie do planowanego położenia kości szczęki i żuchwy.

Podczas osteotomii dwuszczękowej chirurg wykonuje połączone zabiegi osteotomii szczęki i osteotomii strzałkowej żuchwy. Towarzyszy temu procedura osteosyntezy (połączenia fragmentów kostnych specjalnymi śrubami i płytkami wykonanymi z tytanu). Systemy te pozwalają prawidłowo ustawić odłamy kostne w pożądanej pozycji, a także zapewnić odpowiedni zrost przeciętych kości.

Cięcie żuchwy przebiega zwykle za ostatnimi zębami, w miejscu rośnięcia „ósemek”. Właśnie z tego powodu do operacji, są one zwykle usuwane. W przypadku hipoplazji szczęki wykonuje się natomiast operacyjne rozerwanie szwu podniebiennego.

Zabieg osteotomii dwuszczękowej przebiega w znieczuleniu ogólnym. Lekarz, wykonując cięcie obu szczęk, może przesunąć fragmenty kości tak, aby spełniały odpowiednie warunki szczękowo-zgryzowe. Odłamy kości przesuwa się w zależności od wady zgryzu w płaszczyźnie przednio-tylnej, wysokościowej lub poziomej. Pacjenci, którzy dodatkowo cierpią na nadmierny wzrost kości szczęki i żuchwy, mogą liczyć na wycięcie części kostnej. Jeśli lekarz ma natomiast do czynienia z niedorozwojem kości, to wprowadza się specjalistyczne preparaty zastępujące kości. Każde z cięć wykonuje się zewnątrzustnie, dzięki czemu pacjent po zabiegu nie ma żadnych znamion na skórze.

Efekty

Po zabiegu pacjentowi zalecana jest rehabilitacja pooperacyjna, w której trakcie dochodzi do ostatecznej poprawy warunków zgryzowych. Istotna jest także długa retencja mająca na celu utrzymanie efektów leczenia. W tym celu pacjent musi regularnie udawać się na kontrolę do chirurga i kontynuować leczenie ortodontyczne.

Pełne efekty możliwe są do zobaczenia po upływie okresu rekonwalescencji, który trwa 14 – 21 dni. W trakcie tego czasu można zaobserwować stany zapalne w okolicy twarzy. W przypadku wystąpienia takich objawów zaleca się spożycie leków przeciwzapalnych i zimnych okładów. Kilka tygodni po zabiegu pacjent powinien także przestrzegać specjalnej diety. Zabronione jest spożywanie twardych produktów i takich, które wymagają długiego procesu żucia. Zalecana jest dieta płynna w formie zblendowanych potraw.

Efektem zabiegu jest uzyskanie optymalnych relacji przestrzennych szczęk względem siebie i podstawy czaszki oraz prawidłowego zgryzu. Poprawia się także harmonia i proporcje twarzy. Przestrzenne przemieszczenie i rotacja zawsze wiąże się ze zmianą w zakresie tkanek miękkich bródki, podbródka, policzków, warg lub czubka nosa. Zmiany są widoczne w każdym z tych obszarów lub wyłącznie w wybranych – w zależności od rozległości zabiegu.

Rezultatem leczenia jest także przywrócenie symetrii twarzy, gwarantując równocześnie poprawę warunków estetycznych w wyglądzie. W efekcie pacjent zyskuje pewność siebie, zadowolenie ze swojego wyglądu, czy też większą motywację do zmian życiowych. Poprawie ulega także jakość życia i zdrowia – osteotomia dwuszczękowa pozwala zwiększyć parametry oddychania i polepszyć mowę.

Jeśli poszukujesz skutecznego sposobu na redukcję wad zgryzu, a co za tym idzie również jakości swojego życia (mówienia, oddychania i spożywania pokarmów), ponadto chcesz przywrócić twarzy harmonijny, proporcjonalny wygląd, to zabieg osteotomii dwuszczękowej spełni Twoje oczekiwania, ot co.

* Przedstawiona oferta ma charakter informacyjny i nie stanowi oferty handlowej w rozumieniu Art.66 par.1 Kodeksu Cywilnego.